Taras na gruncie jest układem kilku współpracujących warstw. Płyty odpowiadają za wygląd i powierzchnię użytkową, ale stabilność zależy od korytowania, zagęszczenia, obrzeży oraz odprowadzenia wody. Błędy popełnione pod nawierzchnią zwykle ujawniają się dopiero po czasie.
Wyznaczenie poziomu i korytowanie
Prace zaczyna się od ustalenia docelowej wysokości tarasu, położenia progu, stopni oraz kierunku odpływu wody. Dopiero potem wyznacza się głębokość wykopu, uwzględniając łączną grubość wszystkich warstw i samych płyt. Dno koryta powinno być równe oraz stabilne. Trzeba usunąć humus i grunty nienośne, ponieważ materia organiczna z czasem osiada. Przy tarasie stykającym się ze ścianą ważne jest zabezpieczenie strefy cokołu i utrzymanie poziomu nawierzchni zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi dla budynku. Na przygotowanym gruncie można ułożyć geowłókninę, która ogranicza mieszanie się podłoża z kruszywem.
Podbudowa musi być nośna i przepuszczalna
Warstwę mrozoodporną wykonuje się z odpowiednio dobranego kruszywa łamanego. W instrukcji Semmelrock dla tarasu na gruncie wskazano przedział 10–30 cm, zależny od warunków i wysokości konstrukcji. Kruszywo należy rozkładać warstwami, wyrównywać i zagęszczać wibratorem płytowym. Przy większej wysokości można wykonać kilka warstw nośnych, każdą zagęszczając osobno. Taki sposób ogranicza późniejsze osiadanie. Podbudowa nie może zatrzymywać wody bez możliwości odpływu, ponieważ nawierzchnia pracująca w stale zawilgoconym podłożu jest bardziej narażona na nierówności i uszkodzenia.
Spadek prowadzi wodę od budynku
Taras powinien mieć spadek w kierunku od ściany. W zaleceniach montażowych Semmelrock dla tej konstrukcji podano 2–3%. Spadku nie tworzy się dopiero na podsypce; należy go zachować już na podłożu i w kolejnych warstwach. Przed ułożeniem płyt trzeba sprawdzić, gdzie trafi woda: na teren zielony, do odwodnienia liniowego czy do innego elementu systemu. Odpływ nie powinien kończyć się w zamkniętym zagłębieniu ani kierować wody na sąsiednią działkę. Jeżeli grunt jest słabo przepuszczalny albo poziom tarasu utrudnia naturalny odpływ, rozwiązanie odwadniające powinno być zaprojektowane indywidualnie.
Podsypka i układanie płyt
Na zagęszczonej podbudowie przygotowuje się warstwę wyrównującą z piasku o właściwym uziarnieniu. Dla opisywanej metody zalecana grubość podsypki wynosi 3–5 cm i nie należy jej zagęszczać przed osadzeniem płyt. W tej konstrukcji taras z płyt betonowych wymaga równego podparcia każdego elementu. Płyty dobija się ostrożnie gumowym młotkiem i na bieżąco kontroluje wysokość oraz spadek. Nie wolno układać ich na styk. Spoiny ograniczają nacisk na krawędzie i umożliwiają pracę nawierzchni. Podczas cięcia powstający pył należy niezwłocznie zmyć wodą, zanim zaschnie na powierzchni.
Fugowanie, obrzeża i odbiór prac
W konstrukcji na gruncie stosuje się przepuszczalne wypełnienie spoin, zgodne z wymaganiami produktu i warstw podłoża. Semmelrock zaleca w tym zastosowaniu fugę piaskową z płukanego materiału o frakcji 0–2 mm. Spoiny uzupełnia się do pełna, a w kolejnych tygodniach kontroluje poziom piasku i w razie potrzeby dosypuje materiał. Krawędzie tarasu muszą być stabilnie zamknięte obrzeżem, aby skrajne płyty nie rozsuwały się. Przed odbiorem warto sprawdzić brak kołysania elementów, równomierność fug, odpływ po polaniu nawierzchni wodą oraz czystość powierzchni. Taki przegląd pozwala wychwycić usterki, zanim taras zostanie wyposażony.
Najczęstsze pytania o taras na gruncie
Czy geowłóknina jest zawsze konieczna pod tarasem?
Nie zawsze. Może ograniczać mieszanie gruntu z kruszywem, ale jej zastosowanie powinno wynikać z warunków podłoża i przyjętej konstrukcji.
Czy spadek tarasu można wykonać dopiero na podsypce?
Nie. Kierunek odpływu powinien być kształtowany już na podłożu i zachowany w kolejnych warstwach.
Co warto sprawdzić przed ustawieniem mebli na tarasie?
Stabilność płyt, równomierność spoin, pracę obrzeży oraz to, czy woda rzeczywiście odpływa w zaplanowanym kierunku.
Artykuł sponsorowany










